MEHMET NURİ BİNGÖL
        Bir toplumun vicdanı, en çok, emekliye bakışında kendini gösterir. Yıllarca çalışmış, üretmiş, çocuk büyütmüş, devletine ve milletine hizmet etmiş insanların ömrünün son demlerinde nasıl yaşadığı; aslında o toplumun medeniyet seviyesinin de bir ölçüsüdür. 
       Bugün emeklilerimizin önemli bir kısmı, bırakın rahat bir hayatı, temel ihtiyaçlarını karşılamakta dahi zorlanmaktadır. Böyle bir tabloda “tatil” kelimesi, çoğu emekli için lüksün ötesinde, neredeyse hayal hükmündedir.
        Oysa tatil, sadece eğlence değildir. İnsan ruhunun dinlenmesi, bedenin yenilenmesi, hayatın yükünden bir nebze olsun uzaklaşabilmesi için zaruri bir ihtiyaçtır. Çalışma hayatı boyunca sürekli üretim içinde olan bireyin, emeklilikte de insanca yaşama hakkı vardır. Bu hak, yalnızca karnını doyurmakla sınırlı tutulamaz; ruhunu da besleyen imkânlarla desteklenmelidir.
         Devletin burada üstleneceği rol, bir lütuf değil; sosyal devlet olmanın gereğidir. Nasıl ki eğitim, sağlık ve güvenlik hizmetleri vatandaşın hakkıysa; yaşlılık döneminde insana yakışır bir hayat sürmek de aynı derecede önemlidir. Bu bağlamda, emeklilere yönelik “mütevazı tatil desteği” uygulaması hem insani hem de toplumsal açıdan yerinde bir adım olacaktır.
**
        Unutulmamalıdır ki dinlenmiş, mutlu ve huzurlu bir emekli kitlesi; aile yapısına da toplumsal huzura da olumlu yansır.
       Torununa daha sabırlı yaklaşan bir dede, hayata daha umutla bakan bir nine; aslında geleceğin de teminatıdır. Bu yüzden mesele sadece bireysel değil, aynı zamanda sosyal bir yatırımdır.
       Sonuç olarak diyebiliriz ki, emeklilere mütevazı bir tatil ödeneği sunmak; israf değil, vefadır. Bu vefa, geçmişin emeğine duyulan saygının ifadesidir. 
       Devlet, vatandaşının sadece çalışırken değil; yorulduğunda da yanında olmalıdır. Çünkü gerçek büyüklük, güçlüyü değil, yorgunu da gözetebilmekte gizlidir.