Uhud...
Harp kızışmıştı yeniden,
Ama neden sonra?
Kılıçlar şimşek gibi çakıyor,
toz bulutları semayı örtüyordu.
Resûlullah'ın emriyle,
okçular tepesinde bir sancak gibi dalgalanıyordu ashab:
"Ne olursa olsun yerinizi terk etmeyin!"
**
Fakat aşağıda
ganimetin parıltısı da görünmüştü.
Kırk Ensar indi tepeden...
Bir anlık dünya cazibesi,
bir ömürlük ders oldu ümmete.
Ve geride...
on kişi kaldı.
On sadakat neferi.
On emanet bekçisi...
On emir eri...
On Muhacir!
**
İçlerindeki muhacirler
Mekke'nin çilesinden geçmiş,
Peygamber mektebinde pişmiş,
ayrılığın ateşiyle yoğrulmuş bir gönül...
Demek ki sadakat,
yalnızca heyecanın değil,
terbiyenin de meyvesidir.
Demek ki uzun yıllar
Peygamber'in ders halkasında oturmak,
sadece bilgi değil,
karakter de kazandırır insana.
**
Zor zamanda belli olur
kalbin neye bağlı olduğu.
Toz duman yükselince,
ganimet göz kırpınca,
imtihan kapıya dayanınca...
Kimisi aşağı iner,
kimisi emrin nöbetini tutar.
Uhud,
yalnız bir savaş değildir.
Uhud,
sadakatin mihenk taşıdır.
**
Ve asırlar ötesinden
kulaklarımıza hâlâ şu sesi fısıldar:
"Emre bağlılık,
zaferden de kıymetlidir.
Çünkü zafer bazen kaybedilir;
sadakat kaybedilirse
her şey kaybedilir."