Yürüdüler, 
yürüdüler... Adları bilinmezlere
Yazıldı; zafer peşinde de değil, alkış derdinde de.
Gönlünde  yangın, gönlünde secde,
Kendini unuttu dava uğrunda.

Bir lokma ekmeği bölüp de verdi,
Kendi aç kalırken tok etti yurdu.
Bir damla gözyaşı saklı gecede,
Kendini kaybetti dava uğrunda.

Dağlar şahit oldu suskun çığlığa,
Rüzgâr ıtır taşıdı  gizli duaya.
Ne bir nişan bekler ne de methiye,
Yazılsın da adı Rabbin katına.
Kendini bıraktı dava uğruna...

Ey fedakâr ruh! 
Her şey  yüce bir sır,
Nice yiğitleri eyledin zâhir.
Canından geçene açılır kapı,
Ölüm bile onda bir ince hatır.
Kendini geride tuttu dava uğruna...

Ey insan!
 Eğer bir iz bırakacaksan,
Bir gönle dokun, bir yükü paylaş.
Çünkü en büyük zafer, en derin izdir:
Kendinden vazgeçip hakka yaklaş.
Kendini önde görme bir iddiayla.